Living in the moment

Waar het observeren begint, eindigt het vaak in zinnen van poëzie, literaire stukjes en gewoon verwondering. U noemt het observeren, ik noem het kijken. Of zien. Of genieten. Of wat dan ook maar.
Het leven gaat snel en alles moet aanpassen. Het moment, is nu alweer voorbij.
Het leven gaat als een sneltrein en je zag in een flits wat alweer voorbij was. Een glimp blijft over.
Vertraagt u eens, verwondert u zich om de kleine dingen, leef in het moment.

 

Dagboek van C. [2]

Ik zei het je toch? De brem bloeit vroeger dit jaar! Vanmiddag, toen ik even een rondje door de tuin maakte, voordat ik ging lezen, zag ik het. Bij een van de twee bremstruiken, waren de knoppen groter en kwamen er bloemblaadjes uit. Bremblaadjes. Ik denk dat het wel 2 of 3 weken eerder is. Dat mag dan ook wel met dat stralender voorjaar. De bomen hebben zelfs in ongeveer een week alle blaadjes gekregen. Ziet er prachtig uit trouwens, die bomen weer groen. Dat geeft dan toch weer moed, hè?

En de paardebloemen, met hun pluizige soortgenoten, daar was ook iets mee aan de hand. Dat zal ik je vertellen. Vanochtend vroeg – want ja, dankzij mijn kleintje sta ik toch wat eerder op dan dat ik normaal zou doen op een vrije dag – verbaasde ik mij dat ik geen paardebloemen in het gras zag. Gister had ik het nog met de buurvrouw over. Ze zei “ik heb ook nergens een paardebloem gezien!”, waarop ik zei “dan moet je eens in ons gras kijken.”. Toch zag ik ze niet vanochtend. Maar wat blijkt, nu halverwege de middag in de felle zon: daar staan ze hoor, de paardebloempjes! Blijkt dat ze hun bloempjes tonen in de zon. Prachtig. Ik vind paardebloemen geen onkruid. Er komen bijen op af en hun zonnige geel werkt aanstekelijk. Je wordt er instant vrolijk van.

Nou, dat was het voor nu. Dag!

Dagboek van C. [1]

Ik las laatst dat we elk een dagboek bij moesten houden. Van deze vreemde tijd. De tijd van C. Dus laat ik maar eens beginnen.
Zal ik eerst uitleggen wat ‘vreemde tijden’ zijn? Je kan het zo opvatten: als je gaat lunchen om 11 uur, of pas om half 3, dan lunch je op een vreemde tijd. Want het middageten nuttigen zou je, ruim genomen, tussen 12 en 2 moeten doen. Daarom wordt een lunch tussen een ontbijt (breakfast) en lunch ook wel ‘brunch’ genoemd. Gewoon samengevoegd. Hoe simpel kan het zijn. Maar goed, vreemde tijden dus. Avondeten voor 17u is ook wel vreemd, hoewel daar geen mooie samenvoeging van bestaat, bij mijn weten.

Terug naar nu. Vreemde tijden, maar ook de crisis van C. Je zou niet denken dat we in een crisis zijn beland, als je mijn uitzicht zou zien. Het is een werkelijk práchtig voorjaar. Het kwam een beetje laat op gang, met vrieskou en kille windstoten, maar nu is het er hoor: stralend voorjaar. Vrijwel iedere dag volop zon, met een zacht briesje. De eerste bloemen, de narcissen, blauwe druifjes etc., zijn alweer bijna uitgebloeid. De volgende ronde is in aantocht. Ik zie paardebloemen in het gras en pluizebollen, klaar om uitgeblazen te worden; met of zonder wens er aan vast. Ik denk dat de brem vroeger gaat bloeien, zo vol in knop zit het al. De hortensia heeft helaas een klap van de laatste vorst gehad, dus ik ben benieuwd hoe die nog uitloopt. Wie weet komt het goed. Zoals alles goed komt.

Daar kom ik nog wel op terug. Want, hoewel onzichtbaar, is wel een vreemde tijd en een crisis die op de loer ligt. Klaar om toe te slaan. Voor sommigen is het geen voorjaar, bikkelen ze keihard voor andere levens. Anderen kunnen nauwelijks rondkomen omdat de wereld op z’n kop staat. En ik? Ik geniet hier maar van dat voorjaar. Hoe dubbel. Wie weet komt C. nog. Wie of wat die C. is weten we allemaal. Vanaf nu is er een tijd voor C. en een tijd na C. Gek hè? Het zijn dan ook vreemde tijden. Maar laat ik mezelf niet gek maken. Er is veel goeds in de wereld. Dus geniet ik maar van het voorjaar.

Tot gauw.

Helder

Ik denk aan je.
Ik denk aan je van een afstand.
Lang geleden, zo voelt het soms.
Vervaagd. Als een foto in zwart wit of sepia.


Helder van kleur was jij. Je blauwe ogen die ik terugzie in de spiegel.
Helder van lach was jij. Met een twinkeling en een grijns.
Helder van geest was jij. Met je liefde. Voor natuur, voor dingen. Voor ons.
Helder was je. En toch vervaagd, lijkt het.


De afstand voelbaar. En niks meer tastbaars.
Hoewel het geheugen van mijn vingertoppen en de foto’s die mijn ogen maakten, opgeslagen in mijn hoofd, op papier en in gedachtes. Ben je er altijd. Dichtbij. Helder en tastbaar.
Voor altijd in mijn hart.

De spiegel

Je kijkt, maar ziet me niet. Je kijkt, maar ziet me wel. Je kijkt, maar zie je jezelf ook?

Blauwe ogen, blonde haren. Van jou, van hem en van mij. Spiegel over geslachten, spiegel over generaties.

Hoe moet het zijn, als je jezelf niet zou herkennen. Een spiegelbeeld ziet, maar geen begrip? Ik tuur en staar, tot een blik van herkenning. Van mij in jou, van hem in jou. Je kijkt me aan. Je lacht naar me. Je weet niet wat ik denk, ik weet niet wat jij denkt. Hoewel mijn gedachtes waarschijnlijk complexer zijn van die van jou, weet ik zeker dat je al langer meegaat dan dat. Daarom zoek ik jou in de spiegel. Maar ik vind hem niet. Ik vind mij niet.

Jij zorgde ervoor dat ik mezelf verloor. Een stukje van mij doorgaf aan jou, maar ik herken het niet. Ik zie het niet. Delen wellicht, maar ik had gehoopt…

Tot ik mezelf weer gevonden heb, blijf ik staren. In de spiegel. Ik zie hem. Jij ziet mij. Wanneer zou je jezelf zien? Wanneer zou je zien en begrijpen, op wie je lijkt?

Ik vind mezelf wel weer terug. Want kinderen zijn als een spiegel. Zo ben jij waarschijnlijk de mijne. Ook al zie ik het niet. We zullen wel zien, lieve dochter.

De stoel

De zon schijnt en het gordijn is open. De februarizonnestralen schijnen langzaam maar zeker naar binnen. Ze turen even, alsof ze twijfelen. Komen even om het hoekje kijken en zien dan dat het goed is.

Daar in die hoek staat een stoel. Het is een beetje het verdomhoekje. Net niet onder het raam, maar net niet helemaal weggemoffeld. De zon reikt er maar half bij. De stralen die hem wel pakken laten de kleur oplichten, alsof het allemaal zo vrolijk is. Het is robuust, maar het licht maakt het zachter. Zoals het hoort te zijn, hier in deze kamer. Zonneschijngeel op de muur, witte meubels met zachte houttinten.

De stoel heeft heel wat meegemaakt. Jaren geleden stond hij in een ander hoekje, juist tegenóver het raam in plaats van er half-maar-net-niet-eronder. Daar op die plek kon de zon ook niet helemaal komen, het was immers te ver. In die stoel zat de eigenaar bijna altijd, herinnert ze zich. Hoewel het herinneren niet altijd even makkelijk gaat, ziet zij dat beeld toch nog altijd voor zich. Met een krant of laptop op schoot zat hij daar. Zijn tijd te verdoen, of zich gewoon te vermaken, de dag doorkomen. Kopjes koffie zijn er gedronken, koekjes gegeten. Het hoekje was een veilige haven.

Toch zat zij er zelf nooit. Het voelde niet vertrouwd en ze zag liever de woonkamer vanuit de andere hoek. Hoewel het staren naar buiten wel iets was dat haar kon bekoren. Enige tijd na Het jurkje wist zij dan ook zeker dat de stoel mee zou gaan, nu de eigenaar er niet meer dagelijks zat… (Nu ruim 8 jaar geleden alweer.) Stond hij in een ander verdomhoekje.

Vanwege zijn robuustheid lijkt hij gedoemd te zijn tot verdomhoekjes. Dat is zeker niet het sentiment dat zij er aan wil geven. Integendeel, de stoel is haar erg dierbaar vanwege alle weggestopte-maar-zeker-niet-helemaal-vergeten herinneringen. Dat maakt de stoel waardevoller dan ooit. En nu staat hij hier, op een kamer vol blijdschap. Ze had nog getwijfeld of de stoel na een flinke schoonmaakbeurt een andere kleur moest krijgen, maar deze robuuste kleur, die door de zonnestralen zachter wordt gemaakt, moet zijn zoals hij is.

De stoel zal niet leeg blijven. Het is geen stoel voor verdoemhoekjes. De stoel zal gebruikt worden. Een generatie verder. En als het gordijn open is, de maan om het hoekje tuurt en de sterren meekijken, dan weet ze. De stoel is voor altijd. Net als de eigenaar. Net als jij, lieve papa.

New York on a budget & tips

New York! Wie droomt er niet van om daar eens naartoe te gaan? Voordat je je onvoorbereid in The Big Apple stort, hier wat tips! Ga naar alle hotspots en must see‘s, maar ik daag je uit om ook eens van die paden af te gaan. New York is natuurlijk super groot! En, het is jouw vakantie, dus geniet er ook lekker van. New York City lijkt misschien een dure stad, misschien is dat het ook wel. De huizenprijzen zijn torenhoog en New York is nou eenmaal een gewilde, en daardoor drukke, stad. Toch kun je met de volgende tips écht wel naar New York, on a budget. Natuurlijk heb ik ook tips als je eens gewoon de toerist uit wil hangen en wat ideeën zodat je niet compleet overweldigend wordt door deze prachtige stad.

Lees verder

Januari 2.0

Het is januari. De feestdagen zijn voorbij en het leven wordt weer opgepakt. Geen verkorte werkweken meer. Back to reality en aan de slag.

Het is 6 januari en ik keek er al een poosje naar uit om The Shack te kijken. Deze film is de verfilming van De Uitnodiging. Een boek dat stof heeft doen opwaaien, maar dat ook alom geprezen wordt. Ik denk: you hate it, or you love it.

Lees verder

Living in the moment…

Hoe gaat dat ook alweer: in het moment leven, van de kleine dingen genieten?
Het hele doel van deze blog ben ik zo gauw weer vergeten.

Toen ik nog 53 minuten tussen Zwolle en Utrecht treinde, en weer terug, was dat mijn uur van mindfulness. Kijkend uit het raam vertraagde ik het beeld en zag een reiger aan de spoorsloot staan. Kinderen die zwaaien. Een vliegtuig die laag vliegt. Of ik ving een gesprek op van medepassagiers in de trein, stiekem meeluisteren en genieten van de kleine dingen. Met altijd een boek op zak.

Ik moet vertragen. Ik moet zeggen tegen mezelf dat ‘niets moet’. Ik moet niet zoveel willen. Ik moet niets. Ik ben verantwoordelijk voor mezelf en ik moet voor mezelf zorgen. Ik moet niets.

Ik wíl vanalles. Ik wil leuke dingen doen, mensen ontmoeten, presteren op werk, carrière maken, reizen, de hele stapel ongelezen boeken lezen, mijn lieve kat knuffelen, huis en tuin op orde hebben. En toch moet niets. Ik heb alleen mijzelf ermee als ik mijzelf dingen opleg. Laat dit dan een les zijn, lieve lezer, dat niets moet.

Dan kan yoga toch zo fijn zijn, het voelt als een half uurtje meditatie. Soepel en licht bezweet en toch zo super fijn is dat gevoel na een half uurtje yoga. Ik moet de tijd nemen, ik moet het vaker doen, ik moet niets.

Soms… met zo’n stukje meditatie voor mezelf, dan droom ik weg…

Dan droom ik weg en dan denk ik dat ik aan een groot meer zit, met bergen in de verte. Het water is helderblauw en op het kiezelstrand ligt een bootje. Ik zit daar en staar maar. Het weidse uitzicht is rustgevend, mijn stukje mindfulness en meditatie, met alliteratie.
Soms, dan droom ik weg en dan denk ik dat ik in de bergen loop, met uitgestrekte weides vol met bloemen. Een ‘Sound of Music’-omgeving en ik dwaal door de bergen heen. Diep ademhalend adem ik de frisse berglucht in. Ik voel me vrij.
Soms, dan droom ik weg en dan ben ik weer in Schotland, uitkijkend over de Highlands met die karakteristieke groenige bergen, typische Britten met hun schapen en hun honden en hun tweed. Dan glooi ik over het glooiende landschap en kijk ik uit over de lochs en glens.
Soms, dan droom ik weg en dan kijk ik uit over de golfbaan hier om de hoek. Ik hoor de vogels en in de verte zweeft een bal. Een man met rode polo is maar een vreemd gezicht in dit stukje aangelegd natuur.
Soms, dan droom ik weg en dan zit ik weer in de trein, uitkijkend over het Nederlandse landschap. Dat landschap dat mijn thuis is en ook al vind ik mij een kosmopoliet en totaal geen Europeaan, dan ben ik zo Nederlands als wat. Dan moet living in the moment maar even ‘in het moment leven zijn’. Had de trein maar vaker vertraging, dan vertraagde ik nog eens.

De corrector

De corrector is onmisbaar. Hier vindt u een, soort van, pleidooi voor het behoud van de corrector, die vaak wordt wegbezuinigd. Ondertussen krijgen redacteuren/schrijvers/journalisten meer werk op hun spreekwoordelijke bordje en dan glipt er wel eens een foutje in de zojuist geschreven tekst. Snel publiceren, want deadline en tijd is geld, et voilà.

Lees verder