Living in the moment

Waar het observeren begint, eindigt het vaak in zinnen van poëzie, literaire stukjes en gewoon verwondering. U noemt het observeren, ik noem het kijken. Of zien. Of genieten. Of wat dan ook maar.
Het leven gaat snel en alles moet aanpassen. Het moment, is nu alweer voorbij.
Het leven gaat als een sneltrein en je zag in een flits wat alweer voorbij was. Een glimp blijft over.
Vertraagt u eens, verwondert u zich om de kleine dingen, leef in het moment.

 

Advertenties

De stoel

De zon schijnt en het gordijn is open. De februarizonnestralen schijnen langzaam maar zeker naar binnen. Ze turen even, alsof ze twijfelen. Komen even om het hoekje kijken en zien dan dat het goed is.

Daar in die hoek staat een stoel. Het is een beetje het verdomhoekje. Net niet onder het raam, maar net niet helemaal weggemoffeld. De zon reikt er maar half bij. De stralen die hem wel pakken laten de kleur oplichten, alsof het allemaal zo vrolijk is. Het is robuust, maar het licht maakt het zachter. Zoals het hoort te zijn, hier in deze kamer. Zonneschijngeel op de muur, witte meubels met zachte houttinten.

De stoel heeft heel wat meegemaakt. Jaren geleden stond hij in een ander hoekje, juist tegenóver het raam in plaats van er half-maar-net-niet-eronder. Daar op die plek kon de zon ook niet helemaal komen, het was immers te ver. In die stoel zat de eigenaar bijna altijd, herinnert ze zich. Hoewel het herinneren niet altijd even makkelijk gaat, ziet zij dat beeld toch nog altijd voor zich. Met een krant of laptop op schoot zat hij daar. Zijn tijd te verdoen, of zich gewoon te vermaken, de dag doorkomen. Kopjes koffie zijn er gedronken, koekjes gegeten. Het hoekje was een veilige haven.

Toch zat zij er zelf nooit. Het voelde niet vertrouwd en ze zag liever de woonkamer vanuit de andere hoek. Hoewel het staren naar buiten wel iets was dat haar kon bekoren. Enige tijd na Het jurkje wist zij dan ook zeker dat de stoel mee zou gaan, nu de eigenaar er niet meer dagelijks zat… (Nu ruim 8 jaar geleden alweer.) Stond hij in een ander verdomhoekje.

Vanwege zijn robuustheid lijkt hij gedoemd te zijn tot verdomhoekjes. Dat is zeker niet het sentiment dat zij er aan wil geven. Integendeel, de stoel is haar erg dierbaar vanwege alle weggestopte-maar-zeker-niet-helemaal-vergeten herinneringen. Dat maakt de stoel waardevoller dan ooit. En nu staat hij hier, op een kamer vol blijdschap. Ze had nog getwijfeld of de stoel na een flinke schoonmaakbeurt een andere kleur moest krijgen, maar deze robuuste kleur, die door de zonnestralen zachter wordt gemaakt, moet zijn zoals hij is.

De stoel zal niet leeg blijven. Het is geen stoel voor verdoemhoekjes. De stoel zal gebruikt worden. Een generatie verder. En als het gordijn open is, de maan om het hoekje tuurt en de sterren meekijken, dan weet ze. De stoel is voor altijd. Net als de eigenaar. Net als jij, lieve papa.

New York on a budget & tips

New York! Wie droomt er niet van om daar eens naartoe te gaan? Voordat je je onvoorbereid in The Big Apple stort, hier wat tips! Ga naar alle hotspots en must see‘s, maar ik daag je uit om ook eens van die paden af te gaan. New York is natuurlijk super groot! En, het is jouw vakantie, dus geniet er ook lekker van. New York City lijkt misschien een dure stad, misschien is dat het ook wel. De huizenprijzen zijn torenhoog en New York is nou eenmaal een gewilde, en daardoor drukke, stad. Toch kun je met de volgende tips écht wel naar New York, on a budget. Natuurlijk heb ik ook tips als je eens gewoon de toerist uit wil hangen en wat ideeën zodat je niet compleet overweldigend wordt door deze prachtige stad.

Lees verder

Januari 2.0

Het is januari. De feestdagen zijn voorbij en het leven wordt weer opgepakt. Geen verkorte werkweken meer. Back to reality en aan de slag.

Het is 6 januari en ik keek er al een poosje naar uit om The Shack te kijken. Deze film is de verfilming van De Uitnodiging. Een boek dat stof heeft doen opwaaien, maar dat ook alom geprezen wordt. Ik denk: you hate it, or you love it.

Lees verder

Living in the moment…

Hoe gaat dat ook alweer: in het moment leven, van de kleine dingen genieten?
Het hele doel van deze blog ben ik zo gauw weer vergeten.

Toen ik nog 53 minuten tussen Zwolle en Utrecht treinde, en weer terug, was dat mijn uur van mindfulness. Kijkend uit het raam vertraagde ik het beeld en zag een reiger aan de spoorsloot staan. Kinderen die zwaaien. Een vliegtuig die laag vliegt. Of ik ving een gesprek op van medepassagiers in de trein, stiekem meeluisteren en genieten van de kleine dingen. Met altijd een boek op zak.

Ik moet vertragen. Ik moet zeggen tegen mezelf dat ‘niets moet’. Ik moet niet zoveel willen. Ik moet niets. Ik ben verantwoordelijk voor mezelf en ik moet voor mezelf zorgen. Ik moet niets.

Ik wíl vanalles. Ik wil leuke dingen doen, mensen ontmoeten, presteren op werk, carrière maken, reizen, de hele stapel ongelezen boeken lezen, mijn lieve kat knuffelen, huis en tuin op orde hebben. En toch moet niets. Ik heb alleen mijzelf ermee als ik mijzelf dingen opleg. Laat dit dan een les zijn, lieve lezer, dat niets moet.

Dan kan yoga toch zo fijn zijn, het voelt als een half uurtje meditatie. Soepel en licht bezweet en toch zo super fijn is dat gevoel na een half uurtje yoga. Ik moet de tijd nemen, ik moet het vaker doen, ik moet niets.

Soms… met zo’n stukje meditatie voor mezelf, dan droom ik weg…

Dan droom ik weg en dan denk ik dat ik aan een groot meer zit, met bergen in de verte. Het water is helderblauw en op het kiezelstrand ligt een bootje. Ik zit daar en staar maar. Het weidse uitzicht is rustgevend, mijn stukje mindfulness en meditatie, met alliteratie.
Soms, dan droom ik weg en dan denk ik dat ik in de bergen loop, met uitgestrekte weides vol met bloemen. Een ‘Sound of Music’-omgeving en ik dwaal door de bergen heen. Diep ademhalend adem ik de frisse berglucht in. Ik voel me vrij.
Soms, dan droom ik weg en dan ben ik weer in Schotland, uitkijkend over de Highlands met die karakteristieke groenige bergen, typische Britten met hun schapen en hun honden en hun tweed. Dan glooi ik over het glooiende landschap en kijk ik uit over de lochs en glens.
Soms, dan droom ik weg en dan kijk ik uit over de golfbaan hier om de hoek. Ik hoor de vogels en in de verte zweeft een bal. Een man met rode polo is maar een vreemd gezicht in dit stukje aangelegd natuur.
Soms, dan droom ik weg en dan zit ik weer in de trein, uitkijkend over het Nederlandse landschap. Dat landschap dat mijn thuis is en ook al vind ik mij een kosmopoliet en totaal geen Europeaan, dan ben ik zo Nederlands als wat. Dan moet living in the moment maar even ‘in het moment leven zijn’. Had de trein maar vaker vertraging, dan vertraagde ik nog eens.

De corrector

De corrector is onmisbaar. Hier vindt u een, soort van, pleidooi voor het behoud van de corrector, die vaak wordt wegbezuinigd. Ondertussen krijgen redacteuren/schrijvers/journalisten meer werk op hun spreekwoordelijke bordje en dan glipt er wel eens een foutje in de zojuist geschreven tekst. Snel publiceren, want deadline en tijd is geld, et voilà.

Lees verder

Een plek onder de zon

13 juni 2016 – 22.00 uur

Het water is warm. Buiten hoor ik de weg, net als toen. Ik zit lager en het uitzicht is anders. Net zo weids als daar, maar anders.
Of ik het mis, vragen zij. ‘Ja’, zeg ik. Maar eigenlijk is het nee . Niet dat ik ‘voor geen goud’ weer terug zou willen, want soms verlang ik naar daar, maar ik ben anders.
Ik voel me anders, dan toen.
Het gejaagde, snelsnel, zo veel keuzes, dat kan hier niet. Het kán niet eens, ondanks de metropolen zo dichtbij.
En daar, is soms zo ver weg… en dan mis ik ze. Dan zou ik terug willen, als ik ze mis. Maar nu, nu er af en toe dat langs raast, hoor ik vogels. En zie ik groen.
Dat zou ik voor geen goud willen missen.
Ik leef, ik lééf. Ik ben bewust. Van dat ik leef.

Een ‘vijf jaar alweer’-briefje

Lieve papa,

Daar is het dan, de dag. De dag van vijf jaar terug. Kun je het je voorstellen dat ik op een heel andere manier naar je kijk?
(Gut, wat voelt dit vreemd opeens.)

Lieve papa,
ergens voel ik een soort van verplichting om vandaag een briefje te schrijven. Vandaag is het vijf jaar geleden dat jij voor eeuwig mocht gaan uitrusten. Vrij mocht ademen. Weer mocht gaan rennen. Zo stel ik het me dan voor. Dat je je ouders weer kan zien en je broertje… Je zal vast niet op een witte wolk zitten kijken naar je geliefden. Maar nu de zon vandaag schijnt, mag ik je wel bedanken?

Bedankt, lieve papa, dat jij mijn papa mocht zijn. Dat ik op je lijk, qua uiterlijk, qua innerlijk. Dat je me zoveel hebt geleerd. Dat je ons voorlas uit Pluk van de PettefletJip en Janneke, Otje en Lotje. Dat we samen konden fietsen, maar als de rest ging fietsen wij met de auto gingen ;)
Dat we samen naar The Crocodile Hunter keken. Dat ik The Birds een toffe film vind, komt door jou. Dankjewel lieve papa, dat ik met een glimlach terug kan kijken naar jouw mooie blauwe ogen, die mij opeens aanstaren in de spiegel.

Vijf jaar later, dus, en ik kan meer en meer denken aan de mooie dingen. Want die nare tijd, van na onze verjaardagen tot aan het eind van deze week, vergeet ik liever. Hoewel niet alles zo naar was, want weet je nog
dat ik die poster op je prikbord hing en je daar tot aan het einde nog kracht uit kon halen;
dat G. en ik bij je langskwamen en we over Boer zoekt vrouw kletsten, want jij vond die Richard toch wel een toffe kerel;
dat we geen bloemen mochten meenemen, want longafdeling, maar dat we dan maar neppe hadden gekocht en die per ongeluk op je afdeling lieten staan.

Nu bloeien de eerste bloempjes al weer. En elke keer, ook los van deze dag, als er sneeuw ligt op onze verjaardag, of als ik die tekst ergens voorbij zie komen, of een adelaar, of The Birds ga kijken, of Pluk ga lezen, of Boer zoekt vrouw ga kijken, of al die keren dat ik aan je moet denken, dan denk ik aan je met een glimlach en misschien een heel klein traantje. Maar die is dan van dankbaarheid.

Kus

 

Hier is een briefje

Hier is een briefje, speciaal voor jou.
Het is voor het eerst dat ik echt schrijf, speciaal voor jou. Meestal gaan mijn gedachten wel naar je uit en formuleer ik zo een briefje, speciaal voor jou.

Als ik zou schrijven op echt papier, wat ik soms wel eens doe maar niet als een brief, dan zou je de inktvlekken zien vanwege mijn chaotisch schrijven. Je zou in één brief meerder handschriften zien, van mijn chaotisch schrijven want het kan niet in één keer, één brief.

En nu dan een briefje, speciaal voor jou. Lieve, lieve… Ik denk aan je. Ik denk váák aan je maar dit keer begon het al in september denk ik. Nieuw schooljaar voor de boeg – laatste schooljaar hopelijk – nieuwe dingen voor de boeg, nieuw huisje – weg uit Zwolle – nieuwe omgeving, afsluiten van dingen en, je weet het al, hier komt het: herdenken. Zelfs dat begon al in september en is maar doorgegaan.

Nu is het januari, lieve, en januari is de maand dat ik dit het meeste wil. Met je praten, aan je denken, aan je schrijven, over je schrijven. Praten… niet vaak. Praten is lastig voor me, zeker toen. Ik leer het wel, ooit.

Weet je, tijden gaan en tijden komen, maar tijden veranderen ook. Dat heb ik zeker gemerkt. Over je praten gaat makkelijker, aan je denken doet minder pijn, aan of over je schrijven… blijft moeilijk. Ook nu, juist nu, na vijf jaar.

Vijf jaar geleden, maakten we ons op voor onze verjaardagen. Ik werd 19, jij 65! Over jubileum gesproken. Want nu is het vijf jaar later en vijf jaar geleden was je er nog bij. Bij onze verjaardagen. En straks, vijf jaar geleden…

Maar weet je, lieve… Tijden veranderen zei ik net nog. Alles verandert en alles gaat maar door. Niet dat dat altijd even erg is, maar lastig is het soms wel. Zoveel dat jij niet hebt meegemaakt, zoveel dat je niet zult meemaken. Ik weet dat je meekijkt, hoe geromantiseerd dat ook klinkt, voor mij is het zo.

Tijden veranderen, want aan je denken gaat makkelijker, wordt leuker. En weet je, ik denk dat dit briefje in één keer geschreven gaat worden. Dat er maar meerdere briefjes mogen volgen.

Lieve papa. Hier is een briefje, speciaal voor jou.

Kus

Januari [republished]

Januari is een vreemde maand voor mij.

Vroeger lag er sneeuw en staken we sterretjes aan, die we in de gaten van de zandbak zetten. Van binnenuit keken we ernaar, want buiten was het koud.
Januari heeft nieuwjaarsdag en oudjaarsdag. Altijd vierden we onze oudjaarsdag met opgewarmde oliebollen, in zakken bewaard in de vriezer. Meestal had oudjaarsdag ook cadeau’s, anders had je de cadeau’s pas als je uit school kwam en dan kon je niks vertellen op school. Slingers, die hingen er ook altijd. De bekende ‘hartelijk gefeliciteerd’ clowntjes, of de langere slingers die niet heel lang mee gingen.

Twee dagen feest, dat was het. Met oudjaarsdag zelfs drie dagen. Januari – feestmaand.

Met blijdschap en heimwee denk ik daar aan terug. Want nu is alles anders. Nog steeds ben ik jarig op de 13e, maar vier geen oudjaarsdag meer. En jij ook niet meer. En de 14e is een rare dag geworden. 67 jaar word je. Hoe fijn zou het zijn om dat met z’n allen te vieren! Mama zou sowieso een appeltaart bakken, misschien zijn er oliebollen. Nog steeds hoop ik elk jaar weer op sneeuw, dat staat zo gezellig en knus.

Altijd had ik het gevoel dat we iets speciaals hadden. Een band, door onze verjaardagen. Ik was jarig, jij was jarig. En dan was het weer normaal.
Ik weet nog hoe het was, twee jaar geleden. De datums staan in mijn hoofd en hart. Iemand zei: het zijn maar datums. Maar toch voelt het anders en ik weet dat jij dat weet. Het moest feest zijn, dat was het ook. Maar opeens niet meer. Dan was er spanning en nog meer spanning. En je was ver en eigenlijk wist ik niet wat er gebeurde. Je was zo alleen en ik voelde me naar.

Later was je dichterbij en als ik op het station stond, keek ik, maar we zagen elkaar niet. Er waren goede dagen of uren en we hebben zo fijn nog even gekletst. Dat zal ik nooit meer vergeten.

Maar toen kwamen er telefoontjes. Vooral ’s nachts schrokken we wakker. Ik wil nooit meer ’s nachts een telefoon horen gaan. Alles werd nog naarder en het zag er bar slecht uit. Wat moest ik er mee? De 25e was het ergst, zo definitief. En de 29e het allermeest definitief. Nu wordt het nooit meer hetzelfde. En wij gaan maar door, maar alles is anders. Daar zal ik ooit aan wennen. Ook ooit in januari.

De poster die ik op je prikbord hing vond je mooi en nu heeft het een betekenis…
Soms bij bepaalde songs voel ik me anders, maar vooral bij de tekst van de poster.

Jonge strijders worden moe en raken uitgeput, zelfs helden struikelen, maar wie hoopt op de Heer krijgt nieuwe kracht:
Hij slaat zijn vleugels uit als een adelaar,
Hij loopt, maar wordt niet moe,
Hij rent, maar raakt niet uitgeput.
Jesaja 40 : 30, 31

Nu vier ik mijn verjaardag en jij zal de dag erna jarig zijn. Ook dat zal ik vieren, hetzij wat anders. Maar toch blijft het iets speciaals en ik zal aan je denken.
Lieve papa.

[11 januari 2013. Oorspronkelijk gepubliceerd: http://chrendda.tumblr.com/post/40248893477/januari]