Niet zo heel erg standaard

Of ik even normaal wil doen. Normaal. Wat is normaal? Wat is de standaard van de mens? Wat is de standaard waarom diegene zei dat ik normaal moest gaan doen?
Ik heb een niet zo’n hele kleine afkeer van het woord ‘normaal’. Of ‘standaard’.
Ik beschouw mijzelf als bijzonder, niet normaal, en opeens toch heel erg normaal als ik mezelf vergelijk met gekkies.

Facebook, het internet en andere media zetten een standaard neer hoe mensen moeten zijn, zich moeten gedragen en ook vooral het tegenovergestelde dus niet moeten doen.
Een grote winkelketen vroeg op Facebook voor welke rok ik zou kiezen? Op de foto drie rokken getoond zowel met als zonder plooien, boven of onder de knie gedragen, maar allemaal met een bloemenprint. Ook al waren ze effen, met of zonder plooien en het-maakt-me-niet-uit-welke-lengte, ik dacht bij mezelf: geen een. Geen een rok past bij me. Ik draag geen rokken. Ik ben zo’n persoon die heel erg graag Allstars draagt, met een spijkerbroek en een t-shirt.
Gij zult rokken dragen. Nee, dat is gelukkig geen gebod voor de vrouw.
Daarnaast ga ik die grote winkelketen ook niet vertellen dat ik mij onzeker zal voelen in een rok. Zeker boven de knie gedragen en een bloemenprint maakt me alleen maar dikker. Denk ik dan.

Ken je die lijstjes die dingen noemt over een bepaald onderwerp? Van die lijstjes waar je je in ‘moet’ herkennen?
Nog zo’n voorbeeld dus. Allereerst moet ik helemaal niks, en ik moet me zeker nergens in herkennen. Als ik mij in 9 van de 10 punten herken, ben ik dan normaal? Moet (nee, ik moet niks) ik me onzeker voelen als ik mij in geen enkel punt herken? Zullen ze me dan raar vinden? Misschien, but do I care? En wat als ik mij in de helft van de punten herken, moet ik dan opgelucht zijn en via reacties me op Facebook uiten dat ik nummer 3, 5, 6, 7 een 8 ook heb/doe/zeg/leuk vind? En dan? Oh gelukkig, ik ben niet de enige?

Wat als je de enige zou zijn?
Maakt dat je minder? Ben je een slechter mens? Ben je dan minder man/vrouw?

Stel, de standaard voor de vrouw van in de twintig is: uitgaan, studeren, werken, in ondergoed door het huis lopen (dankzij grote lingerieketen), altijd rokjes/jurkjes dragen, benen constant glad hebben, veel make-up en zo zeker op hakken de hele wereld rondlopen en iedereen aan kunnen spreken.
Je weet al hoe ik mij het liefst kleed. Denk daar dan ook nog even sokken bij, want mijn voeten zijn niet altijd de standaard. Misschien. Misschien wel.
Ik ben trots op mijn maat-41-voeten. Mijn lange benen die lang niet altijd glad geschoren zijn.
Ik mág trots zijn op dat ik misschien meer van het mannenlijstje kan afstrepen dan van het vrouwenlijstje.
Maar soms draag ik een masker. Ik draag sokken omdat ik mijn voeten niet altijd de standaard vind. Ik draag een lange spijkerbroek omdat ik mijn benen niet altijd de standaard vind. Ik draag make-up omdat ik oneffenheden niet standaard vind. Ik draag sneakers omdat ik onzeker word van hakken en ze lopen toch niet lekker. Ik ga voor comfy, omdat het comfy is.

Ik mag trots zijn op welke dingen ik doe of niet doe, hoe ik er uit zie, hoe ik me gedraag, hoe ik ben.

Ik ben normaal, vergeleken mezelf. Punt.

Advertenties

Een reactie op “Niet zo heel erg standaard

  1. Nathalie 17 mei 2015 / 17:17

    Geweldig!!! Zo herkenbaar, de grote winkelketen en de beperkte keuze waar we ons blijkbaar allemaal in moeten kunnen vinden… Blijf maar lekker de ‘jij’ die niet in die hokjes past, want zo ben je het leukst!!! Je mag inderdaad trots zijn!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s