Wat Christopher Lee en vaderdag met elkaar te maken hebben

“Dat is Christopher Lee!” Een uitspraak die nagalmt in mijn hoofd, sinds het bericht in de media kwam dat Christopher Lee was overleden. Ik ken hem uit The Lord of the Rings-films, maar deze uitspraak is niet van mij afkomstig.
Mijn vader had een paar ‘favoriete’ acteurs. Acteurs die lang meegingen, of die nog regelmatig te zien waren, zoals Michael Landon, Harrison Ford en, zo bleek, Christopher Lee.
De bewuste uitspraak maakte mijn vader geloof ik na het zien van de eerste film van LOTR op tv, of the old fashion videoband. Ik zie zijn verbaasde en verheugde gezicht nog voor me. Of het daadwerkelijk zo is als ik me voorstel is niet belangrijk.
Nu Christopher Lee is heengegaan, doet dat me deze dagen meer en meer denken aan mijn eigen vader; net zo grijs als Lee, maar minder lang en creepy, maar toch ook: heengegaan.

En dan is het vaderdag hè, elk jaar weer. Zo’n klein half jaar na papa’s verjaardag en zijn heengaan. Elk. Jaar. Weer. Met blijde reclames van stoere artikelen blader ik de krantjes door, zie ik de reclames ‘voor papa’. Ik sla ze dicht en gooi ze weg…

Ook gerelateerd aan vaderdag is het volgende filmpje: 

Vertel je vader waarom je trots op hem bent, waarom je van hem houdt. Het ontroert me enorm dat deze mensen dat doen. Natuurlijk doen veel meer mensen dat, aan hun vader zeggen hoeveel ze om hem geven. Maar het raakt me meer, omdat ik dat niet meer kan. En misschien raakt het me nog wel meer, omdat ik het te weinig heb gedaan.

Dan mag ik natuurlijk verdrietig zijn en papa missen, beter haal ik herinneringen op (hoe pijnlijk ook) en denk ik terug aan zijn stralende ogen, die ik ook heb en gevuld zijn met tranen.
Herdenken, her-denken, opnieuw denken aan. Gelukkig is daar geen limiet voor en zijn er geen regels aan verbonden.

Over acteur en films gesproken… misschien kijk ik dit jaar The Birds, een klassieker die ik al vaak heb gezien, of ga ik voor het eerst eens Out of Africa kijken, om te herdenken. Of misschien een film met Christopher Lee.

Of zet ik ‘Zo Stil’ van Bløf op repeat…

ik heb zoveel gehoord en toch komt niets meer bij me aan
en dat is dus waarom ik ‘s nachts niet slapen kan
al schreef ik duizend liedjes over dit gemis
en nog zou ik niet weten,
waarom toch dit gevoel voor altijd is

Here’s to all those with no father ♥♥♥

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s