Januari [republished]

Januari is een vreemde maand voor mij.

Vroeger lag er sneeuw en staken we sterretjes aan, die we in de gaten van de zandbak zetten. Van binnenuit keken we ernaar, want buiten was het koud.
Januari heeft nieuwjaarsdag en oudjaarsdag. Altijd vierden we onze oudjaarsdag met opgewarmde oliebollen, in zakken bewaard in de vriezer. Meestal had oudjaarsdag ook cadeau’s, anders had je de cadeau’s pas als je uit school kwam en dan kon je niks vertellen op school. Slingers, die hingen er ook altijd. De bekende ‘hartelijk gefeliciteerd’ clowntjes, of de langere slingers die niet heel lang mee gingen.

Twee dagen feest, dat was het. Met oudjaarsdag zelfs drie dagen. Januari – feestmaand.

Met blijdschap en heimwee denk ik daar aan terug. Want nu is alles anders. Nog steeds ben ik jarig op de 13e, maar vier geen oudjaarsdag meer. En jij ook niet meer. En de 14e is een rare dag geworden. 67 jaar word je. Hoe fijn zou het zijn om dat met z’n allen te vieren! Mama zou sowieso een appeltaart bakken, misschien zijn er oliebollen. Nog steeds hoop ik elk jaar weer op sneeuw, dat staat zo gezellig en knus.

Altijd had ik het gevoel dat we iets speciaals hadden. Een band, door onze verjaardagen. Ik was jarig, jij was jarig. En dan was het weer normaal.
Ik weet nog hoe het was, twee jaar geleden. De datums staan in mijn hoofd en hart. Iemand zei: het zijn maar datums. Maar toch voelt het anders en ik weet dat jij dat weet. Het moest feest zijn, dat was het ook. Maar opeens niet meer. Dan was er spanning en nog meer spanning. En je was ver en eigenlijk wist ik niet wat er gebeurde. Je was zo alleen en ik voelde me naar.

Later was je dichterbij en als ik op het station stond, keek ik, maar we zagen elkaar niet. Er waren goede dagen of uren en we hebben zo fijn nog even gekletst. Dat zal ik nooit meer vergeten.

Maar toen kwamen er telefoontjes. Vooral ’s nachts schrokken we wakker. Ik wil nooit meer ’s nachts een telefoon horen gaan. Alles werd nog naarder en het zag er bar slecht uit. Wat moest ik er mee? De 25e was het ergst, zo definitief. En de 29e het allermeest definitief. Nu wordt het nooit meer hetzelfde. En wij gaan maar door, maar alles is anders. Daar zal ik ooit aan wennen. Ook ooit in januari.

De poster die ik op je prikbord hing vond je mooi en nu heeft het een betekenis…
Soms bij bepaalde songs voel ik me anders, maar vooral bij de tekst van de poster.

Jonge strijders worden moe en raken uitgeput, zelfs helden struikelen, maar wie hoopt op de Heer krijgt nieuwe kracht:
Hij slaat zijn vleugels uit als een adelaar,
Hij loopt, maar wordt niet moe,
Hij rent, maar raakt niet uitgeput.
Jesaja 40 : 30, 31

Nu vier ik mijn verjaardag en jij zal de dag erna jarig zijn. Ook dat zal ik vieren, hetzij wat anders. Maar toch blijft het iets speciaals en ik zal aan je denken.
Lieve papa.

[11 januari 2013. Oorspronkelijk gepubliceerd: http://chrendda.tumblr.com/post/40248893477/januari]

Advertenties

Een reactie op “Januari [republished]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s