Januari 2.0

Het is januari. De feestdagen zijn voorbij en het leven wordt weer opgepakt. Geen verkorte werkweken meer. Back to reality en aan de slag.

Het is 6 januari en ik keek er al een poosje naar uit om The Shack te kijken. Deze film is de verfilming van De Uitnodiging. Een boek dat stof heeft doen opwaaien, maar dat ook alom geprezen wordt. Ik denk: you hate it, or you love it.

Zo’n twee jaar geleden volgde ik voor mijn studie een vak genaamd ‘Literatuur & christendom’. Bijzonder aan dit vak was dat we niet alleen literatuur bespraken over het christendom, of over bijvoorbeeld een christelijke jeugd, maar dat we ook verhalen uit de Bijbel als literair konden beschouwen. Voor sommigen is de Bijbel al gewoon een literair boek in de kast. Voor anderen is diezelfde Bijbel het woord van God. Hoe ik erover denk is in deze niet belangrijk. De Bijbel als literair werk beschouwen was voor mij destijds een nieuwe blik, een nieuwe kijk op dingen die ik op een bepaalde manier al zo lang als vanzelfsprekend had beschouwd. De Bijbel was niets anders dan een door God geïnspireerd boek met verhalen, die al dan niet waar zouden zijn. Mijn kijk op de Bijbel was veranderd sinds ik die colleges had gevolgd. Er is niet iets super spannends gebeurd, maar door bepaalde dingen, onderwerpen, zaken te bespreken, kon ik de Bijbel toen óók zien als een literair werk. Dat is natuurlijk wat ik het liefste doe, dingen literair bekijken.
Aan de hand van deze colleges kwam ik opnieuw terug bij De Uitnodiging. Toen het boek net was gepubliceerd had ik al enkele meningen gehoord. Mocht je zelf nog niet het boek hebben gelezen, dan zal ik zéker ook niet die meningen prijsgeven; je moet het zelf maar ontdekken. Het had namelijk mijn kijk op dat boek bij voorbaat al gevormd. Ik wist op dat moment ook niet zeker of ik het boek wel wilde lezen. Uiteindelijk ben ik blij dat ik het heb gedaan. Zeker na zo’n vak waarbij mijn kijk op de Bijbel veranderd kon worden, kon mijn godsbeeld ook veranderd worden. Na dit vak deed De Uitnodiging dat zeker! Ik herlas het boek, met een nieuwe blik. Ik merkte bij mijzelf dat het niet uitmaakt hoe je God ziet: als een man met een witte baard, als een geest of spirit in je, en/of Jezus als leider in je leven, of… vul zelf maar in. In de laatste jaren is niet alleen mijn godsbeeld veranderd, maar ook hoe ik in het leven sta. Natuurlijk heeft mijn algehele ontwikkeling daar een rol in gespeeld. Een nieuwe kijk op dingen verandert toch ook mijn leven nu; in de dagelijkse dingen, in hoe ik met mensen omga, hoe ik naar God kijk, hoe ik met het gemis van mijn vader om kan gaan.

Want dan weet je het weer hè, het is januari. Dat was de maand die ik sinds 7 jaar geleden tot een helse maand had gebombardeerd. Om in bijbelse zaken te blijven, 7 jaar is het getal van volheid, zijn we nu dus 7 jaar later. Ik kan je ook zeggen dat ik januari niet meer zie als helse maand. We zijn net het nieuwe jaar begonnen en ondanks dat ik niet doe aan goede voornemens (als je een goed voornemen heb, moet je er gewoon direct mee beginnen en niet wachten tot 1 januari), kan ik januari nu wel zien als frisse start, een nieuw begin. Begin het jaar met een nieuwe kijk op de wereld, op de dagelijkse dingen, in hoe ik met het gemis van mijn vader om kan gaan.

Ik keek dus The Shack. Ik vond het een goede boekverfilming, omdat de filmmakers trouw zijn gebleven aan het boek. Ik vond het bijzonder om te zien hoe ik dingen had voorgesteld toen ik het boek las, dat die heel goed in de film naar voren kwamen. Natuurlijk op een enigszins andere manier, maar nog steeds met hetzelfde gevoel. Op een zeker moment mag Mack (de hoofdpersoon) zijn overleden dochtertje weer even zien. Ze kunnen elkaar niet aanraken, of dingen tegen elkaar zeggen, maar ze weten allebei dat de ander het goed heeft. Op een ander moment wordt Mack meegenomen naar een heuvel en ziet hij zijn overleden vader weer. Zijn vader en het overlijden gaf Mack altijd nog een soort trauma. Als hij op die heuvel zijn vader mag omhelzen en als ze tegen elkaar kunnen zeggen dat het goed is, dan wauw… Sinds ik het boek heb gelezen, was dat het moment dat mij het meest is bijgebleven. Wat fijn dat hij zijn vader kon zien en het trauma kon afsluiten. Dan denk ik altijd bij mijzelf dat ik dat ook graag zou willen. Dat ik tegen mijn vader kon zeggen dat ik hem mis, maar dat ik blij ben dat hij gelukkig is en gezond. En dan hoop ik dat hij tegen mij kan zeggen dat hij trots op me is. Ik wéét dat hij trots op me is. Maar omdat ik menselijk ben, zou ik zo’n moment toch graag willen hebben.

Soms in gedachten sta ik op die heuvel en komt mijn vader op mij aflopen. Dan wandelen we wat en oh, wat ziet hij er goed uit! Of dan komt hij naast me op de bank zitten, er is plek genoeg. Ik merk dat ik het minder moeilijk heb als ik denk over mijn vader en zijn overlijden. Ik merk dat ik er steeds makkelijker over praat, maar natuurlijk mis ik hem in de dagelijkse dingen. Nog steeds vieren we samen onze verjaardag hoor, ook dit jaar zal ik een kaarsje voor je aansteken. Maar (citaat uit de film) “the great sadness is over”.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s